Bij ‘egotripper’ stuitte ik op een bericht uit het Parool . Na het lezen hiervan, en het egotrip commentaar, wist ik weer dat de hersenloosheid bij veel notabelen in Amsterdam, nog immer grenzeloos is.
Van Ton Damen, het Parool 4 september,
AMSTERDAM – De Amsterdamse politiek wil het woord ‘allochtoon’ schrappen uit de Nederlandse taal. Het mag niet meer opduiken in welk gemeentelijk stuk dan ook.
Dit voorstel komt van de PvdA-gemeenteraadsfractie. Manon van der Garde, fractieleider, heeft goede hoop dat de raad het voorstel woensdag bij het programma Wij Amsterdammers II voegt, als vervolg op het integratieplan van Amsterdam na de moord op Theo van Gogh. Van der Garde concludeert uit overleg met GroenLinks dat zich een meerderheid aftekent.
Natuurlijk tekent zich een meerderheid af. Wij hebben immers een heel correcte toplaag in Amsterdam. Elke Vlasveld schreef een jaar geleden al een helder kritisch stuk over deze debiele gedachtegang. En zij niet alleen. Het integratieprobleem verdwijnt niet door de naam die hier voor velen synoniem voor is, in de ban te doen. De term ‘Finnen’ is als alternatief al goed ingeburgerd. Mocht ook dat verboden worden dan zal de Mokumer het misschien over Roodkapjes of Blauwbaardjes gaan hebben en in no-time weet iedereen wie er bedoeld worden. Krankzinnige maakbare samenlevingsideeën houden Manon en de gelijk niet-nadenkenden eropna.
Deze gedachtegang deed het ergste vrezen voor het ‘Wij Amsterdammers II’ programma. Ik weet niet welke emotie er de bovenhand kreeg bij het lezen. Soms was het woede, soms ongeloof en soms moedeloosheid. Een greep,
Want anders dan bij de autochtone jeugd vormen in de belevingswereld van veel moslimjongeren de bezette Palestijnse gebieden, Irak, Guantanamo Bay, Tsjetsjenië en Afghanistan vrijwel dagelijkse referenties. Daaraan kunnen we sinds kort ook het incident met de Deense cartoonisten toevoegen. Zonder meer zullen dergelijke kwesties, die zich ver buiten onze ringweg afspelen, de Amsterdamse agenda mede beïnvloeden. In ieder geval zijn dit onderwerpen die breed in de stad zorgen voor discussie en vragen. Dat betekent zeker niet dat alle moslimjongeren hierdoor antiwesterse sentimenten ontwikkelen, maar het kan wel leiden tot een gevoel dat scherpere keuzes moeten worden gemaakt over de vraag waar de eigen “loyaliteitenâ€liggen. De bijbehorende emotie laat zich voor sommigen samenvatten met: ‘het Westen moet ons hebben’. Breder geldt de perceptie dat moslims onrecht wordt aangedaan.
Vooral de 1e generatie allochtone Amsterdammers en allochtonen zonder werk hebben minder contact met autochtonen in de vrije tijd dan de 2e generatie en allochtonen met werk, ten minste 45% van de Amsterdammers denkt negatief over Marokkanen in Amsterdam, in vergelijking met andere etnische groepen is dat meer dan het viervoudige. Steeds meer allochtonen in Amsterdam ervaren discriminatie. Van de Marokkaanse en Turkse Amsterdammers heeft circa 50% discriminatie ervaren op grond van afkomst. De autochtone Amsterdammers balen van onaangepast gedrag en overlast, die in hun beleving wordt veroorzaakt door allochtone jongeren.
Dat is de teneur van het hele stuk. De negatieve gevoelens en gedachten die bij de moslims leven, worden uitgebreid beschreven. De negatieve gevoelens en gedachten van autochtonen, komen veel minder aan bod of worden subtiel negatief voorgesteld. Marokkanen en Turken ‘ervaren‘ discriminatie, autochtonen balen van onaangepast gedrag dat ‘in hun beleving’ wordt veroorzaakt door allochtone jongeren. Dat discriminatie door allochtonen ook door autochtonen ‘wordt ervaren’, komen we niet tegen. Dat discriminatie eventueel ook alleen ‘in de beleving’ kan bestaan, evenmin.
Extreem rechts wordt als een haast even groot gevaar beschreven.
Voor kwaadwillenden is de internationale context in ieder geval een aangrijpingspunt om haat en verdeeldheid te zaaien en ontluikende vijandbeelden kracht bij te zetten. Daarbij krijgt de internationale problematiek een andere lading op het moment dat Amsterdamse jongeren hun school en huis verlaten en op reis gaan naar Tsjetsjenië om zich daar bij de strijdenden aan te sluiten.
In dezelfde categorie vallen autochtone jongeren die behoren tot wat door de AIVD wordt aangeduid als rechtse gabbers. Zij hangen weliswaar geen rechts-extremistische ideologie aan, maar vreemdelingenhaat, nationalisme en frustraties over de multiculturele samenleving zijn binnen hun cultuur breed gedragen gevoelens. Dat kan onder omstandigheden leiden tot confrontaties met allochtone jongeren.
En zelfs die rechts-extremisten hebben bij mijn weten nog geen filmmaker om zeep gebracht, treinen, scholen en vakantieoorden opgeblazen of vliegtuigen gekaapt om de sky-line aan te passen. Over de extreem-linkse elementen die inmiddels een politicus hebben vermoord en wiens knokploegen regelmatig andersdenkenden met geweld het demonstreren proberen onmogelijk te maken, wordt met geen woord gerept.
Er zijn ook wat ‘concrete’ maatregelen die naar mijn idee weinig op beton lijken. Een greep.
Aanvullend is een communicatiecampagne, met inzet van posters en verschillende media, gelanceerd gericht op de naamsbekendheid van het Meldpunt Discriminatie Amsterdam (MDA), in het bijzonder voor bepaalde doelgroepen (moslims, homo’s & jongeren).
Joden (aan het gas), vrouwen (hoer), ambulancepersoneel (racist), zwembadmedewerkers en vuilnisophalers krijgen wat minder aandacht in het rapport.
De subsidiekranen zijn wijd opengedraaid.
Tal van activiteiten zijn ondersteund die bijdragen aan het “wij gevoelâ€, zoals: het concert op het Museumplein (MOJO), buttonactie “Extremisme. Dat pikken wij nietâ€, diverse debatten en driemaal een ‘Dag van de Dialoog’. Maandelijks is minimaal één initiatief uit de stad financieel en publicitair ondersteund (met een bijdrage van maximaal €10.000) en voor grotere projectenvoorstellen op het gebied van burgerschap, participatie en integratie is een Meldpunt Goede ideeën opgezet. Vanuit dit subsidieloket zijn voorstellen van maximaal € 50.000 ondersteund. De subsidieaanvragen worden integraal (vanuit verschillende beleidsterreinen) beoordeeld; tot op heden hebben 24 maatschappelijke projecten een subsidie ontvangen.
Ons College wil de oprichting stimuleren van een seculier centrum voor islamitische kunst en cultuur van nationale allure in Amsterdam. – - In 2005 heeft het college het Ramadan festival gesubsidieerd om aandacht te schenken aan de islamitische vastenmaand. Amsterdammers hebben op een positieve manier kennis kunnen maken met islamitische cultuur en gebruiken door gezamenlijk te eten, te feesten, lezingen bij te wonen en letterlijk bij elkaar over vloer te komen.
Subsidie voor het ramadan festival? Aparte subsidie voor aparte islamitische kunst? Godverdomme, ik zie gisteren in de actualiteiten dat geestelijk gehandicapten in klinieken nog amper te vreten krijgen en Amsterdam subsidieert een godsdienstig hongerfeest? Hoelang pikken we deze krankzinnigheid nog?
Dan nog een greep uit wat sandalentaal en prietproza.
Voor zover de beginselen van onze samenleving werkelijk botsen met die van andere culturen, mag bij de betrokkenen uit die culturen een besef verondersteld worden dat dat een consequentie is van migratie en integreren, van het deel worden van een andere samenleving. Andersom geldt, dat van de ontvangende samenleving verwacht mag worden dat men oog heeft voor dit spanningsveld. Kan verwacht worden van mensen zonder enige opleiding en afkomstig uit de minst ontwikkelde gebieden van Marokko en Turkije, dat zij in één stap hun entree maken in de moderniteit van Nederland? Waarbij overigens datzelfde Nederland in de provincie weer minder modern is dan in de grote steden. Waarbij het bovendien lijkt of diezelfde Nederlanders in de omgangsvormen er een sport van gemaakt hebben om ruw, brutaal en asociaal uit de hoek te komen. Als het op beleefdheid aankomt, hebben autochtonen nog wel eens een lesje te leren bij de allochtone medeburger.
Vooral kutnederlanders dus, met name die plaggenboeren uit de provincie. Dat er verschillen zijn tussen stad en provincie is een. De suggestie wekken dat het vergelijkbaar is met analfabete schaapherders uit het Rif, is toch wel erg dapper. Ik zou als Amsterdamse notabele voorlopig een bezoek aan de Achterhoek achterwege laten. Voor je het weet zit je op een mestkar midden op het dorpsplein.
Management by speech
Op korte termijn zal de positionering moeten worden ‘geladen’ dwz worden uitgewerkt in basisboodschappen. Onderdeel hiervan is bijvoorbeeld ook de uitspraak dat de moslims erbij horen en dat de islam een waardevolle bijdrage kan leveren aan onze samenleving. Amsterdam was en is trots op de bijdrage die migranten aan onze samenleving leveren.
In ieder geval één Amsterdammer heeft hier in meerdere opzichten een wat afwijkende mening over. Daar heeft die Amsterdammer wel vaker last van.
Tegengaan van segregatie in het onderwijs door het maken van stadsbrede afspraken tussen schoolbesturen en stadsdelen. Bereikt moet worden dat scholen die ‘te’ zwart of ‘te’ wit zijn in verhouding tot de buurt waarin ze staat, gemengder worden.
Dus ‘zwarte’ scholen in ‘zwarte’ buurten, is geen apartheid? De islamitische scholen, die puur ‘moslims’ zijn, werken segregatie niet in de hand? Rede en logica zijn onbekende begrippen in sommige kringen.
Er wordt vooral weer veel overlegd en geanalyseerd de komende jaren. Door verder blind doof aan een oog te blijven, in combinatie met de onvermijdelijke emmers thee, zal de naderende storm verder stom worden gehouden. Als het aan de PvdA ligt, bestaan allochtonen straks ook niet meer.
Foto: http://static.flickr.com/26/64565408_1094743efc.jpg